Çocukluğum, hayatımın en masum sabahı;

Zamanın sırtına yüklemişler bu günahı.

Giden gelmez diye boş kalmayacak limanlar.

Beni diriler değil, ancak ölüler anlar.

***

Sırlar meydanlara çıktı, aynalar yalanmış.

Aynaya bakan değil, tükürenler insanmış.

Yaşarken uyur efsunlu rüyalarla insan,

Gerçeği görmeyince rüyayı gerçek sanmış.

Yazar Hakkında

Fehim Tuncer

Fehim Tuncer

Ankara'da Hukuk bölümü okuyorum. Şiire çok küçük yaşlarda başladım bir ara bıraktım ve terk etmemek üzere 16 yaşımda geri döndüm. Lisan ve edebiyat vazgeçilmezim. Şiirin müptelasıyım...

1 Comment

Yorum Yaz