İnsanlar, yalnızlığın bir çelişki olduğunu düşünürler.

Oysa baştan başa bir yanılgıdan öteye geçememiştir. Yalnızlık, insanlara bazen çok şey anlatır. Mesela susma sanatını, insan yalnızken en çokta susarak konuşur. Zihninde ki kelimeler ve harfler bir cümle yığını oluşturur.

Kaldırımlarda elleriniz cebinizde sadece yürürsünüz, kimsesiz ve çelimsiz… Takatiniz bile kalmamıştır, oysa sırf yeşillik olsun diye hayatınızı yaşamaya adamışsınızdır kendinizi. Kimsenin dikkatini çekemezsiniz, oysa insanlar sizden çok şey bekliyordur.

Bazı insanlar, yalnızlığın sadece aşktan ve aşk acısından ibaret olduğunu söyler. Baştan başa bir yanlıştır bu. Yalnızlık bazen insan zihninin yorulması ve aile fertlerinden oluşan büyük tehlikeler eşliğinde doğabilir. Yalnızlığın çok sebebi vardır ama bir sorsak; kimisi aşk diyecek, kimisi annesizlik, kimiside babasızlık… Hep bir dert olacak, tam kalbinin altına bir şey yerleştiğini hissedecek. Ama ne olduğunun farkına varamayacak kadar cahil kalacak.

Bu devirde, insanların en çok aşk acısı tarafından yalnızlaştığını sanırdım. Durum sadece bundan ibaret değilmiş meğersem. Yalnızlık, insana çok şey anlatır. Kimileri gidince yalnızlaşır, kimileri ise birileri tarafından terk edilince. Çok geç anlarız kaybettiklerimizin değerini. İş işten geçer biz geçen ömrün özetine tekrar tekrar bakarız.

Hayat buymuş güya;

Yalnızlık…

Geçen gün bir çocuğa sordum. -Neden ağlıyorsun ? -Aşk abi aşk dedi. Yutkunamadım. Hadi diyelim o daha çocuk, peki aşk ne kadar masum öyle değil mi…?

Peki aşkı kirletip insanlara yalnızlığın cehennemini yaşatanlara ne demeli…?

Onlar mı suçsuz, yoksa aşk çok mu temiz…?

İnsanlara yalnızlığın bir suç olduğunu anlatamıyoruz çoğu zaman ama düşünce ve fikirler zaten yalnızlaşmamızda büyük rol oynadıkları için ön saftalar…

Yalnızlık insana çok şey öğretirmiş, ama yalnızlığın büyük bir yanılgı olduğunu unutmamakta fayda var…

Bazen bir bardak kahve, bir kaç satır kitap ile yalnızlaşır  insan…!

Yazar Hakkında

Serbest Kürsü

Serbest Kürsü

Yorumlar

Yorum Yaz